Bu çalışma, Türkiye’de yaşayan Roman çocuklarının gündelik dil kullanımını, yazılı akademik kaynaklara dayalı olarak analiz etmeyi amaçlamaktadır. Araştırma, nitel doküman analizi deseniyle yürütülmüş; mevcut sosyolinguistik literatürden ve kültürel içerikli kaynaklardan elde edilen veriler, içerik analiziyle tematik olarak sınıflandırılmıştır. Argo ifadeler, aile içi söylemler, mahalle kültürüne ait terimler ve Türkçe–Romanes karışık yapılar gibi altı tematik başlık altında toplanan ifadeler, Roman çocuklarının dilsel repertuarlarının grup aidiyetini güçlendirme, kültürel belleği yaşatma ve gündelik ayrımcılığa karşı sembolik düzeyde bir kimlik üretme işlevi taşıdığını göstermektedir. Araştırmada herhangi bir saha verisi veya bireysel kaynak kişi ifadesine yer verilmemiştir; bu yönüyle çalışma, yalnızca yazılı kaynaklar üzerinden yürütülen teorik bir analiz niteliği taşımaktadır. Bulgular, Roman çocuklarının dilsel pratiklerinin tarihsel dışlanmışlıkla iç içe geliştiğini ve bu pratiklerin pedagojik yansımalarının, ancak sosyokültürel bağlamı gözeten çokkültürlü yaklaşımlarla anlamlı şekilde tartışılabileceğini ortaya koymaktadır. Çalışma, saha verisine dayanmamakla birlikte, sınırlı literatür içinde yer alan belgelere dayalı bir kavramsal katkı sunmayı hedeflemektedir.
This study aims to analyze the everyday language use of Romani children living in Türkiye based on a review of written academic sources. Employing a qualitative document analysis design, the research draws on existing sociolinguistic literature and culturally focused publications. Expressions such as slang terms, family discourse, neighborhood-specific vocabulary, and Turkish–Romani code-mixed structures are categorized under six thematic headings. The findings suggest that these linguistic elements function as tools for reinforcing group identity, sustaining cultural memory, and symbolically responding to everyday marginalization. The study does not involve field data or personal interviews; rather, it presents a theoretical framework grounded in secondary sources. While no empirical fieldwork was conducted, the analysis highlights the ways in which Romani children's language practices are shaped by historical exclusion and how these practices may inform pedagogical perspectives, especially within multicultural education contexts. The study seeks to offer a conceptual contribution to the limited body of literature through document-based inquiry.
By subscribing to E-Newsletter, you can get the latest news to your e-mail.
